Kung Maaari Lamang

Heto, doon, teka at huwag muna
Ano nga bang sabi ko sa'yo
Oo, ngunit
Akala ko pa naman
Hindi ba dapat ay

Mga tinig
Na minsang humarana
Kay neneng walang ibang nais
Kundi ang katahimikan
Sa sulok ng kanyang
Gawa-gawang kuwadra
Na unti-unting pinalabas
At ang mga palaisipang kinimkim
Sa kanya'y pinabigkas
Palakpak at mga tugon ng tawa
"Heto at sya'y kakaiba
Tila ang dami nyang kaya"
Unti-unting naubos ang kamuwangan
Nang dalhin sa mundo
Ng mga pangarap at pagbagsak
Sumulong at sumubok
Ang pagtingin sa sarili'y
Unti-unting naging mataas
Pagsasalita'y naging matatas
Nalimot ang kahapong
Nasa likod ng mga pader
At ang buhay ay naging usap-usapan
Ang pagtingin sa iba
Ay napuno ng pangmamaliit
Kung paanong ang iba ay tumingin
Sya na ring kanyang naging paghusga

Hanggang sa sya na
Ang hindi kaaya-aya
Nakagawa ng mga bagay na sa iba'y di katanggap-tanggap
Naibagsak ang mga pagtangi
At napuno ng poot sa sarili
Ang dating nene ay nagtanong
"Sino na nga ba ako
Bakit ganito na ang daigdig"
Puso'y napuno ng lungkot
Nawala ang kumpiyansa
Na ibinigay ng syang mga taong
Sa kanya'y bumasag

Bumalik, nene, ikaw ay bumalik na
Tawag ng kanyang kuwadra
Tara dito at magtsaa
Habang nakamudmod ang mukha
Sa iyong mga aklat
Tara dito at alalahanin
Ang maliliit na bagay na iyong itinangi
Tara dito at bigyang oras
Ang mga pusong sayo'y may kilala
Kung maaari lang ay huwag nang muling lumabas
At itago na lamang muli ang palaisipan

Ngunit ang buhay ay patuloy
Nene, ikaw ay isa nang dalaga
Ang iyong mga kabasagan ay hindi na mababago
Kahit na hilinging kung maaari lamang
Malayo na ang mundong naibukas
'Wag ka nang bumalik sa iyong kuwadra
Ngunit itiklop na ang tainga
Sa mga tinig na syang nanghalina

Ikaw ay tunay na mahalaga
Ngunit hindi dahil sabi nila
May katangian at pagkatao
Na ang pinanggagalingan
Ay ang Syang naglikha
Magpatuloy, ngunit maari  mong dalhin
Ang mga sa kuwadra'y nakabinbin
Upang iyong hindi malimot
Ang nasa kaibuturan ng pagkatao
Ikaw ay maaari pang magpatuloy
Ikaw ay mahalaga
Ikuwintas ang pag-asa

At tara, heto
Kahit anong inakala
At sabi-sabi
Eto ka, nene, papunta doon
At patuloy

March Nostalgia

This time of the year reminds me of a lot of things. Through the years, the month of March, especially its latter part, reminds me of games, trees, children, and everything else that revolves around childhood. I spent my childhood summers in Pangasinan, and as we were growing up, I noticed that we don't go there as much as we did before.

During my younger years, everytime March comes I'd be very excited because I know that classes are going to end + we are gonna be on vacation + we are traveling to a wonderful place we spend little time in. Now, that I am 19, in college, and summer doesn't mean vacation at all, I feel mixed feelings towards March: the sameness of the excitement, and that sad feeling that I wouldn't be back there in my childhood anymore.

(via)

Because of the intoxicating atmosphere of being in the university, most of the time, we students wish that it'd end already so that we can unwind for a while, take off, and just chill out. Of course, I feel that way now. But having this semester end doesn't mean I'd be spending vacation at all, there'd be a lot other stuff to take care of, like applying for my internship, spending time with people, then the internship itself.

I can't believe how smoothly the seasons changed, that without us realizing them, we are already distant from where we once have been. I can't believe that the smell of childhood is now just a memory and not an experience anymore. Oh well, I've accepted this now. Though childhood was wonderful, I'm happy that I've once had it, and I'm happy that I'm already over it, too. At least, I'm able to experience more of the world, and I'm glad that I can associate Summer with a lot of other things than vacation and games. I'm also glad that I have good memories to ponder upon every now and then. I may crave for them, but I know they helped me become this curious wanderer I am today.